 |
|  |
| Jos Bakker en de roep om professionaliteit |  |
Trainer van Bon. Boys kweekte wil om te winnen bij HeraclesJos Bakker was zes jaar prof bij Heracles in een tijd dat de hangende linkerspits nog bestond. Passie in combinatie met professionaliteit, de liefde voor voetbal en de nodige aanleg waren de ingrediënten voor een leven dat geheel in het teken van voetbal staat. Bakker (56) is tegenwoordig trainer van het Haaksbergse Bon Boys, met aan zijn zijde clubman en een al even groot voetbaldier Leon ten Voorde. Over passie gesproken. En professionaliteit. Want dat ook dat hoort bij een amateurclub, vindt Bakker.
Hij heeft twee zonen en een dochter, waarvan één zoon een hele mooie voetballer is. ‘Maar die zou het fanatisme van z’n zus moeten hebben’, zegt vader Bakker. ‘De interesses bij Lars (speler van SC Enschede, red.) gaan verder dan het voetbalveld. En daar is niets mis mee. Je ziet het vandaag de dag veel vaker dat voetballers er meer hobby’s op na houden dan alleen voetballen.’ De oud-prof geeft ermee aan waarmee hij is opgegroeid. Beleving. In hoeverre mag je van amateurvoetballers van vandaag de dag nog verwachten dat ze net zo gek doen als Bakker in zijn jonge jaren. De 56-jarige oefenmeester heeft de knop in dat opzicht omgedraaid. ‘Niet dus. Zo is het nu eenmaal. Voetballers gaan tegenwoordig tijdens het seizoen op vakantie. De winter komt er aan en geloof maar dat veel trainers weer te maken krijgen met spelers die wedstrijden missen vanwege en weekje wintersport. Daar kun je dan moeilijk over doen, maar je kunt het ook accepteren. Dat heeft niets te maken met gelatenheid, maar met de realiteit. Ik zou bijvoorbeeld wel drie keer in de week willen trainen. Maar dat willen voetballers op dit niveau echt niet meer. Je moet mee met de tijd om er zelf geen last van te krijgen. Daar komt het in feite op neer.’
Zelf was-ie een technische voetballer bij Heracles, onder trainers als Hennie Hollink en later Jan Morsing. Tot z’n 24ste speelde Bakker in het eerste van die club. Voor een premie. ‘Voor het geld voetbalde je niet. In die tijd heb ik de wil om te winnen gekweekt. En daar heb ik mijn hele verdere leven dankbaar gebruik van gemaakt. Als trainer ben je dan anders gevormd dan trainers die dat niveau niet hebben gehaald als speler. Daar ben ik van overtuigd. Iemand die niet op hoog niveau zelf heeft gevoetbald, kent dat gevoel niet. Bestaat niet. Die trainers kunnen wel roepen dat ze de absolute drive om te winnen hebben, maar dat zijn slechts woorden.’ Het is terugschakelen als je vervolgens trainer wordt bij de amateurs. Bakker: ‘Even maar. Je mag de lat ineens niet meer zo hoog leggen. In het begin heb ik daar aan moeten wennen. Maar dat heeft niet lang geduurd.’
Omgang Na Heracles beleefde Bakker bij verschillende amateurverenigingen in Duitsland nog steeds het gevoel van de profvoetballer. De trainers die zijn pad kruisten, vormden Bakker als trainer, ook in die tijd. ‘Het is vooral de omgang met spelers die bepaalt of je een goede trainer bent. Of niet. Training geven kunnen we allemaal, we kunnen het in ieder geval allemaal leren. Maar daarmee ben je er nog niet. Het kunstje van een goede trainer zijn is jouw speelwijze overbrengen aan de groep, die er vervolgens 100 procent voor gaat om dat uit te voeren. Je moet dus kunnen communiceren, begrijpen en aanvoelen. En dan maakt het niet uit of je in de tweede klasse voetbalt of zoals Bon Boys in de vierde klasse. Hier voetballen misschien niet de beste spelers, maar ik zie wel de intentie om er iets goeds van te maken. De trainingsopkomst is uitstekend en ik heb het idee een bepaalde speelwijze over te kunnen brengen. De kans van slagen wordt ook bepaald door de club waarbij je aan de slag gaat. Ik kies ze zelf uit. UD Weerselo, Berghuizen, Heeten, Holten, FC Eibergen en nu Bon Boys. Het waren en zijn vereniging waar iets achter zit. Dat vind ik een voorwaarde om ergens aan te beginnen. Bon Boys is zo’n voorbeeld. De club zit goed in de jeugd en die stroomt keurig door. Daar voel ik me meer bij thuis dan een club die de spelers haalt zonder structureel aan de weg te timmeren. Het kan ook allebei. Rigtersbleek is denk ik voorbeeld van en club die dat goed aanpakt.”
|  |
Geen geldDus zou je denken dat Bakker een man van de lange adem is en het langere tijd uithoudt bij een club. En dat is dus niet het geval. ‘Alleen Heeten heb ik drie jaar gedaan. Bij de andere verenigingen was ik twee jaar en bij Berghuizen zelfs maar een jaar. Er is overigens niets mis met die clubs hoor. Maar de reden dat ik op een gegeven moment weg ga heeft alles te maken met het feit dat er in mijn ogen niet genoeg wordt gedaan om hogerop te komen. Het is een gevoel in combinatie met de dingen die ik om me heen zie gebeuren. Iedere voorzitter roept: we willen een prijs of zelfs promotie, maar zelden gaat die intentie gepaard met het scheppen van betere randvoorwaarden. Geef spelers van het eerste twee keer per jaar een paar voetbalschoenen en een cadeaubon voor de sportzaak. Nee, geen geld. We zijn amateurs. Maar ik mis overal dat extraatje voor het eerste. Maak die ploeg belangrijk zonder die jongens buiten de vereniging te plaatsen. Kijk maar eens rond: als het met het eerste elftal goed gaat, komt de hele vereniging in beweging. Het eerste is het uithangbord van de club. Bij Heeten hadden ze dat heel goed in de gaten. Daar heb ik dan ook mijn mooiste periode gekend. Het is ook de enige vereniging waar ik drie jaar ben gebleven. En ik had er nog een vierde jaar kunnen blijven. Professionalisering wordt vaak als een vies woord gezien binnen voetbalverenigingen. Maar dat kun je op een hele goede manier invullen. Helaas gebeurt het bijna nergens. Hogerop willen is leuk, maar dat komt geen club zomaar aangewaaid.’
Over de samenwerking met assistent-trainer Leon ten Voorde is Bakker zeer te spreken. Ten Voorde, in het dagelijks leven FC Twente-watcher voor dagblad TC Tubantia, is iemand waarmee Bakker goed over voetbal kan praten. ‘Zo iemand heb je beslist nodig. Ten Voorde geeft duidelijk zijn mening en zegt het ronduit als-ie vindt dat ik er naast zit. Daar heb je daadwerkelijk iets aan als trainer en als voetballiefhebber.’
SchipperenOok de assistent zelf voelt zich als een vis in het water in zijn rol. Tussen de drukke besognes door voor de krant is Bon Boys niet alleen een uitlaatklep, maar leert de tegenwoordig in Groenlo woonachtige Haaksbergenaar ook nog bij. ‘Ik ben al 33 jaar lid van deze vereniging en doe dit voor m’n plezier, uit clubliefde zeg maar. Ik krijg er geen cent voor betaald. Daarentegen kan ik niet elke training en elke wedstrijd aanwezig zijn. Dat weet men ook, maar het is geen probleem. Het is vaak schipperen, maar als het even kan ben ik aanwezig op de training en bij de wedstrijd.’ Ten Voorde zegt zegt z’n plek te kennen, maar heeft vanaf het eerste moment in de samenwerking met Bakker gemerkt dat deze openstaat voor zijn mening. ,,Jos heeft hiervoor nooit met een assistent gewerkt, maar stelt zich helemaal voor mij open. Hij bepaalt, laat dat duidelijk zijn, maar vraagt zeker naar mijn mening. Hij zegt: jij kent de spelers vooral ook karakterologisch. Daar haalt hij zijn voordeel uit. Ik zeg lang niet altijd ja en amen, we discussiëren en ik vraag hem waarom hij bepaalde dingen doet, die ik misschien anders zou doen. Uiteindelijk zitten we op één lijn en dat is mooi.’ Drie jaar geleden stopte Ten Voorde zelf met voetballen. In zijn huidige rol heeft hij – ook als ervaren journalist - beslist nuttige dingen opgestoken. ‘Je kijkt anders tegen bepaalde zaken aan. Je beleeft het allemaal anders. Je leert groepsprocessen en keuzes van een trainer te doorgronden. Dat is waardevol. En het maakt niet uit of dat nu bij een vierdeklasser of bij een eredivisionist is. Die groepsfacetten zijn hetzelfde.’
Over de ploeg is hij duidelijk: ‘We hebben tot nu toe teveel wedstrijden onnodig verloren. Vanuit een achterstand voetballen we moeilijk. Dan is het net of er een knop om gaat. Dit is een hele jonge ploeg met de kwaliteiten om bovenin mee te doen. Met één ervaren speler erbij zouden we titelkandidaat zijn.’ |
|
|
|
|
